Boşluk

Boşluktayım..

Günahların ve sevapların arasında kalan bir güneş kadar

Tüm doğrularım arafta benim

Dünyanın bütün kirini yiyen bir küfür dolaşıyor dilimde

Konuşsam herkes ölür

Sussam sadece ben..

Boşluktayım

Kurduğum tüm düşlerimin vergisi alınıyor benden

Ödemediğim bir bedel kalmadı bu yaşamda

Yani eksideyim albayım!

Hayalde, hayatta

Savaşta ve barışta..

Ben bu hayata olan tüm borçlarımı

Son şiirime sakladım

Kafiye arama sıkıntısına düşmeden

Öylece...

Harf harf ödeyeceğim

Her sözün ahengini yaşayacağım son şiire..

Her dudağın sarkı olduğu güne

Boşluktayım..

Bütün haykırışlarım acılardan kaçmak içindi

Oysa ben haykırdıkça canım yandı

Yaramı duyan kim varsa

Beni tanıdıkları yerden vurdular

Boşluktayım..

Ruhumun pasını saydamlaştırıyorum

Tanıdıkça kendimi

Kaçıyorum kendimden

Geriye dönüp kendime bakmama engel olan bir nefret var bende

Beni herşeyden alıkoyan

Beni herşeyden uzaklaştıran

Kendimle aramda katı bir çizgi var

Bir yüzüm hayat veriyor

Öteki yüzüm çirkinliği barındırıyor

Kendimle eşit uzaklıkta bir boşluktayım

Boşluktayım...

Kendimi arıyorum

Rüzgarların geçitinde

Mevsimlerin dört yolunda

Camı kırık pencerelerde ağlıyorum

Ne zaman değişecek bu hikaye?

Bu boş defter ne zaman dolacak?

Ben hangi kendimde doğruyu buldum,

Hangi kendime yanlış yaptım?

Sanırım bu görüp öğrenebileceğim bir şey değil

Bu duymadığım bir ses,

Bu bir sır..