Tükeniş

küle dönmüş bir inancın kararttığı  bedenime bakıyorum 

gece gibi degilim ama

ne yakacak yıldızlarım var

ne de içime doldurulacak hayallere sahibim

varoş bir meyhane gibi

sadece tükenmişlikle besleniyorum 


ayaklarımın altında ezilen hamam böceği gibi geliyor umut

çıtırtılarını duydukça kendi ayağımdan bile tiksiniyorum

 

herhangi güzel bir şey hissetmek 

bilmem ki en son ne zamandı 

hatırlamıyorum 


inanır mısın 

artık öyle bir hale geldim ki

hıçkırarak ağlamalarımı bile özlüyorum 


bak

bir zamanlar yukarıya doğru açtığım avuçlarım

taşlaşmış duruyor öylece karşında 

damlıyor inançsız kalmış dualar parmak aralarımdan 

artık buna bile şaşırmıyorum...


yürüyorum sonsuzluk gibi

ne ardıma bakabiliyorum ne de ileriyi görebiliyorum 

sövüyorum bağıra çağıra 

içimde büyüyen nefreti kusuyorum

  

ah!!!

daha ne söylesem ki sana...

öyle çok yandı ki canım

bir çocuk bile tebessüm etse artık  bana 

karşılık veremiyorum...




Menekşe Ulcay

Yorumlar (1)