Vaktini Tüketen Umutlar
/Duy beni vakit dar/
Bir bir ayıklayıp saçlarımdaki günahları
Uçlarında süzülen telleri birbirine bağlıyorum
Bu köprü benim için
Bu köprü bizim için
Bu köprü taşıyacak bizi ışığa
Bu sefer yürekten inanıyorum
/Duy beni vakit zarar/
Görkemli sonları beklemekten yoruldum artık
Hele ki senaryosunu benim yazmadığım bir sonu yaşamaya mecburken
Kim bilir
Belki bir masanın üzerine leşi yapışan kırk bininci sineğin son çırpınışından basitçe çıkacak canım
Ya da en görkemli haliyle
Deniz ayrılmaya karar verince bir gün yuvasından
Tüm dünyayla beraber tonlarca suyun altında kalıp cehennemimle tanışacağım
Ama tüm o anlamsız meraklarımı tatmin edecek vakit de kalmadı içimde
Ki sonuçta
Durduğum her saniye zarar yazıyor haneye
Ve ben bekleyemeyecek kadar da yorgunum
/Duy beni vakit kanar/
Görmüyor musun
Kırılma noktalarımın canı çoktan çıktı
Bir silah oldu hayat elimde
Aldığım her nefes gırtlağımı sıkan bir yabancı gibi de gaddardı
Kurtuluşum lanetlenmiş gibi her ilahi durumdan
Öyle uzağına düşmüştüm ki Tanrı’nın
Ne kanatları bembeyaz meleklerin koynunda semaya uçabilecektim
Ne de ensemde konuşan şeytanıma plastik dahi olsa kanatlar bağışlayacaktı yaratan
Tüm bunlar olmasa da
Lanet olasıca bir farkındalıkla dürtülüp
Çoktan uyandırılmıştım tüm tatlı rüyalarımdan
Oysa
Bir andı kısacık bir an
Öylece duruyordum dünyanın köşesinde usluca
Seçemeden ve öyle usluca dururken
Ayağımın altından kayıvermişti birden evren
Bir kararsızlıkla başladı sanmıştım her şey
Ama
Karanlığa düşmek yazıldığı için bahtıma
Karar vermemin hiçbir önemi de olmayacakmış zaten
/Duy artık vakit kalmayacak/
Bak
Aralanıyor cehennemin kapısı
Kanlı parmaklarıyla çekiştiriyor iblisler dünyanın kalan zamanını
Ah ki ah
Bir şans daha verir diye beklemek ne kadar da saf bir hevesmiş Tanrı’dan
Oysa birazcık önem verseydim
Birazcık çalışmış olsaydım dersime bilirdim değil mi
Çok zaman önceydi kızıl denizin ortadan ikiye ayrılması
Ve tabii ki
Geçmiş olanı geri getirmeye çalışana
Tanrı bile kahkahalarla gülecekti uzaklardan
/Duymasan da olur artık vakit çoktan akıp
gitti avuçlarımdan/
Şimdi sadece yürü ayaklarım
Bu köprüyü tüm günahlarımızı birbirine ekleyerek bizim için yaptım
Belki başka bir karanlığa götürecek bizi ama sen sakın korkma
Karanlık daha iyi gelecek bize o sahte ışıklardan
Ve lütfen unutma
Son dönemeçten önce gördüğün o ışığı sakın takip etme
Yoksa asla çıkamayız bu gerçek sandırıldığımız hayattan