Hep Benlere
Y...'den
Nefes aldırmazmış insana
Kederi hayatın
Nereye varsan ayrılsan nereden
İlle de bir keder yaşıyormuş içimde
İnsanın sırrında saklanırmış hasret
Keyfiyet hasretin de içindeki hazineymiş
Olurmuş insanın içinde birbirine
Her keder bir umuda
Her umut da bir kedere aşıkmış
Anlatılmazmış
Nihayetini gördük kırk yıldır olan bitenin
Kırk yıl daha yaşar mıyız düşüncesinden kurtulduk
Tutuklandık lakin en derin sevdaya
Deliliğe belki, belki ruhuna kendimizin.
Görücüye çıkarırken çaresizler gibi
Yani
Kederini süslermiş insanlar durmadan
Lakin süslenmezmiş umut
O, sadeliğini severmiş sahibinin.
Dünden kaçtık eremedik yarına azizim
Bugün işte aynen dağ başında bir mağarada
Sessiz sakin kendi başına kalır gibi insan
Nerede olursan ol aynen işte öyle
Dağ başında bir mağarada yapayalnızmış insan
İnsanın düşüneni okuyanı seyredeni
Seyredip de göreni
Öfke nedir bilmezmiş
Hani derler ya benim gibiler için
O mağarada kendi kendine öfkelenirmiş
Vururmuş mağaranın duvarlarına kafatasını
Koca dağı ters çevirip yere çalmak istermiş gibi
Bir hayal içinde zerrelerin gücünü ararmış
Bulamazmış lakin hiç kimse
Hiç kimse de bulamayacakmış zaten
Kesin bilgi, yayalım yine, lütfen yahni.
Biliyorsunuz sizler de
Her insanın Tanrısı kendinedir hep
Karışmayın benim Tanrıma lütfen
İstirham dediklerinden ederim
Lütfen...
Ve
Ben;
O'nu eğitip öğretiyorum durmadan
Nefes alıp verirken her an her saniye
Tanrıya, iyilikleri güzellikleri öğretiyorum.
Çünkü deyip uzatmak da olmaz sözü
Yine bilirsiniz ya
Sözün çoğu hep benlere söylenir zaten.