Teşekkür Ederiz
Y...'den
İçi dolu dolu ses gelmez, gönüller gördüm
Her rengi umutsuzluğa uğurlamış ev sahibi gibi
Yaşıyor dediğim insanların, viran düşmüş düşüncelerinde
Gözlerinde kendinsizlikten kaynaklı, kör bir ışık sadece.
Nefes dediğim bir tanrı kadar ağır
Bir rüzgar kadar hafif tebessümleriyle
Her gün alışkanlıkların esiri olmuş bu dünya
Sıkışmış kendi içinde
Merdivenler çimenler demir korkuluklar yanında
Kalabalıklar içinde gürültüsüz adımlarıyla
Ezbere bir yürüyüş esnasında
Tanıdıklar yabancı
Yabancılar tanıdık
Çaresiz dipsiz umutsuz bir nesil kaldık geriye
Dehşete kapıldık köylerde şehirlerde bu ülkede
Kendini koruma güdüsüyle saldırırken yel değirmenlerinde
Gördük, geçip giden tüm yaşanmışlıkları bu dünyada
Usandık artık muhabbetlerden hissemize düşenlerle
Yırtık bir geleceğin yırtık bir geçmişinde toz kaplı bir tablo gibi
Bu dünyada…
Ne kendimizi anlayabildik asılda
Ne asılı kopyalayabildik karşımıza
Öylesine boş, öylesine yönsüz ve sebepsiz kaldık işte
Hiçbir anlatı hikaye masal yazı resim renk… ve sayı
Tanımlayamadı, biz kimdik neydik nereliydik
Kaybolduk bir intiharın yamacında
Yetimden daha yetim, öksüzden daha öksüz
Garipten daha garip bir halde
Kendi içine patlayan bir yanardağ misali
Tanrıya da bütün Tanrılara da nice küfürler savurduk
Dinlerinize imanlarınıza ideolojilerinize gayelerinize de
Sessizce suskunca kimsesizce işte
Ne dediğimizi kendimiz bile anlayamadık
Geriye bir ölüler ordusu kaldı her gün çoğalan
Evlerde iş yerlerinde caddelerde yollarda odalarda
Sade bir yatakta sade bir ihtiyar ölümü isteyen gençleriz
Teşekkür etmelisiniz bizlerden geriye kalanlara
Bizler kendi adımıza teşekkür ederiz tüm tarihi kanla çizenlere