Suskun ve Siyah 13

Saat gelmişti. Ben odadan dışarıya çıktım. Serra da Ayşe Teyze'nin hazırlanmasına yardım etti. O sırada ben çıkış işlemlerini hallettim. Telefona baktım,kapanmıştı. Odaya dönüyordum ki Ayşe Teyze odadan çıktı. Serra'nin elinden poşetleri aldım. Arabaya yürüdük. Poşetleri koydum ve arabaya bindik. Eve yola koyulduk. Aynadan baktığımda Ayşe Teyze'nin yüzünde gülümseme vardı. Bir bana bir de Serra'ya bakıyordu. Marketin önünde durdum. Serra "Ne oldu." dedi. Bir şeyler alacağımı söyleyip indim. Market alişverişimi hızlıca yapıp arabaya döndüm. Tekrar yola çıktık. Evin önüne gelmistik. Ayşe Teyze'nin koluna girip eve çıkmasına yardım ettim.Ayşe Teyze " Açsınızdır siz, hemen bir seyler hazırlayayım." Dedi. Hemen atıldım ve "Ayşe Teyze dinlenmen gerekiyor. Bende eve geçip bir şeyler atıştırırım." Dedim. Serra biraz söylendi. Bana dönüp "Otur bari kahve yapayım, onu iç." Dedi. Başımı sallayıp onayladım. Serra kahveleri yapmaya gitti. Ayşe teyze bana bakıp: " Çok teşekkür ederim. İnsanın ailesi böyle düşmez üstüne, hayatın da kalbin kadar güzel ve mutlu geçsin." Dedi. Bende " Ben böyle gördüm, böyle öğreticem. Her insan da böyle yapmalı." Dedim. Biraz sohbet ettik. Serra kahveleri getirdi. Kahveyi içerken her zaman ki gibi dalıp gitmiş olmalıyım. Serra seslenip "Bir şey mi oldu?" Diye sordu. "Hayır olmadı. Benim her zaman ki hallerimdir. Pek belli etmesem de sürekli düşünceliyimdir." Dedim. Kahvelerimizi içtik. Saat bir hayli geçmişti. Müsaade isteyip kalktım. Serra beni uğurladı. Evin yola çıktım. Kısa süre içinde eve vardım. Üzerimi değiştim, yatağa girip uyudum.
Saat 04.23'tü. Telefonun çalmasıyla ayağa fırladım. Arayan Janset'ti. Telefonu açtım, ağlıyordu. Buruk bir ses tonuyla "İyi misin?" Dedi. "İyiyim, senin neyin var? Neden ağlıyorsun?" Diye sordum. Derin bir nefes aldı ve " Neden haber vermiyorsun? Çok merak ettim bir şey oldu sandım." Dedi. Yorgun olduğumu, telefonun sarjının bittigini ve eve gelince telefonu şarja takıp uyuduğumu anlattım. Derin bir iç çekti. "Uyu o zaman. Bir dahakine iyiyim diye mesaj atsan da yeter. Saatlerdir haber vermiyorsun en son da hastanedeydin. Çok meraklandım. Gece gece aradım. Kusura bakma." Dedi. " Haklısın. Haber vermeliydim. Benim hatam, asil sen kusura bakma. Düşüncesizce davrandım. Sende uyu yorulmuşsundur. İyiyim, üzülmeyi bırakıp biraz gülümse. Baksana sen ağlıyorsun diye yıldızlar solmuş , ay bulutların arkasına gizlenip hüzünleniyor. Hadi ufak bir tebessüm ve yeni güne umutla ve neşeli başlamak için uyku zamanı geldi de geçiyor." Dedim. Bunları söylerken ağlaması geçmiş, hatta gülümsemeye başladığını belki etmekle meşguldü. Cümlemi bitirdikten sonra bir süre sessizlik oldu. Sonra Janset'in yorgun ve halsiz dudaklarının arasından " Teşekkür ederim. Hadi uyu, iyi geceler." Cümlesi döküldü. Kendisinin de uyuması gerektiğini, yorgun olduğunu hatırlattıktan sonra " İyi geceler." Dedim ve telefonu kapattım.