İstanbul Hatırası

seni görebilecek olmanın hafifliğiyle

başlayan sıradan yolculuğumun

sıra dışı hayalleriyle vardığım

kalabalıklar şehri İstanbul

ilk defa bu kadar güzel geldi bana

ve seni gördüğüm

sana kavuştuğum o an

tüm yozlaşmışlığı terk etti hayatı

tüm iğrençliği son buldu

o an İstanbul sustu

saatler süren yorgunluk

gülüşünle terk etti bedenimi

saatler süren yürüyüşümüz

kenetlenmiş ellerimizde

attı halsizliğini

saatler süren suskunluk

söz hakkı verdi gözlerimize

konuştu gözler

kalpteki ateşin feryadıyla

Kadıköy rıhtımında

bütün gözler bizde

bütün hayaller

bizim üzerimizeydi

sanki ilk defa görmüştü İstanbul

böyle elele gezeni

beraberliğin tebessümünde

hasretin hüznünü

ilk defa yakalamıştı İstanbul

sıra Kadıköy fenerini işgale gelmişti

çünkü motorla boğaz turu

Ortaköy'ün fethi

Üsküdar motoru

Üsküdar turu

iyice yordu

aşk bitkini vücudu

içmeden sarhoş oldu

iki gönül

mutluluk sarhoşuyduk o gece

bu yorgunluğu

deniz

ay

ve yıldızlar alabilirdi bizden

ve vardık

Kadıköy'de fenere

fener kıskandı beni

yerimde olmak istedi

ay ve yıldızlar

bir başka yansıdı suda

bir başkaydı Haydarpaşa

bir başkaydı rıhtımda demirli gemiler

denizle dalgalandı

sarmaş dolaş vücutlarımız

küçük bir yunus balığı

sahneledi mutluluk tangosunu

ve

kayboldu birden bire sesi vapurun

sustu çetesi sokağın

tango yaptı martı aşkımız için

şaştı kaldı bütün İstanbul

hayaller seyre daldı

boğduk İstanbul'u öpüşlere

hak etti İstanbul sonsuz öpüşleri

böyle bir gece yaşattığı için bize

insanlarını terk etti iki yüzlülük

yaşama savaşı yerini uykuya bıraktı

biz dünyayı terk ettik

o sıra dışı gecede

mutluluklar oturdu

yorgun dizlerimize

bacaklarıma dolanan saçların

gizledi benden denizi

sustu tüm hayaller

bütün gece bizi dinledi

usul usul uyuyan İstanbul

rüyasında gördü bizi

bir çırpıda attı hayat

tüm keşmekeşliğini

bizi kıskanan ay ve yıldız

kahrolup terk etti gecesini

gece güneşe bıraktı yerini

mutluluk ve hüzün

kardeş oldu sayemizde

sarmaş dolaş özledik gözlerimizi

son bulan gecemizde

canlandı yeniden şehir güneşle

başladı telaşı ekmeğin

bitti martıların valsi

bitti martının tangosu

dağıttı memurlar rüyayı

şüpheli şahıs olarak aldılar kimlikleri

o zaman güldü

uykulu gözlerimiz

renk geldi gündüze

bununla kalsa iyi

alıp götürmek istediler

ve uyandılar sonra memurlar

anladılar hatayı

fark ettikler kuralsız aşkımızı

verildi kimlikler geri

günah çıkartmak için

kardeş oldu memurlar

kardeş oldular aşkımızla

hayat dersi verdi aklınca

Halil İbrahim sofrasına kafa tuttu

ısmarlanan su böreği

ısmarlanan sıcak çayla uçtu uyku

sohbet aldı üniformanın yerini

düdüğünü çalan ada vapuruyla son buldu

memuru tanıma merasimi

aldı götürdü bizi ada vapuru

motor sesi mini oldu

yorgun vapurun ritmine uydu

dermansız vücutlarımız

sızdı kaldı uyku

varıldı Heybeliada'ya

vapur düdüğü ezdi uykuyu

uyku terk etti vapuru

fethettik adayı

çam ağacı çatı oldu bize

gölgesinde oturduk saatlerce

vakit yaklaştı

yaklaştı dönüş vakti

huzurun yerine veda hüznü oturdu

salıncakta kovmak istedik

veda hüznünü

ama yenildik hüzüne

çünkü vakit tamam

vakit ayrılık vakti

aldı bizi ada vapuru

daldırdı bizi hüzünlere

bizi takip etti

sevdaya aç martı

yolcular seyretti

sarmaş dolaş gözlerimizi

vapurun yarattığı dalgalarla

akıp gitti huzur

mutlu oldu vapur yolcusu

sarmaş dolaş suskunluğumuzda

aç ve uykusuz bedenlerimiz

mutluluk sarhoşu oldu

saatler süren gece

bir çırpıda son buldu

yerleşti veda telaşı

sustu diller

konuştu sadece hüzünlü gözler

gözler mırıldandı

veda sözlerini

sonsuz sarılışlar

kanıtladı daha ayrılmadan özlemi

vefasız İstanbul

bırakmadı seni bana

bırakmadı yarimi yarınlarıma

bir gece yaşattı İstanbul

sadece kalpte hatırası kaldı

veda yerleşti bedene

terk etti yaşanan gece

unutuldu

fener

ay ve yıldız

unutuldu

yunus ve deniz

maziye hapsettiğimiz gece kurtuldu

yerine hüzün oturdu

o güzelim saatlere

yakışır mıydı veda dolu buse

utanmasam

Fatih Sultan'dan

utanmasam

İstanbul'u yeniden fethimden

utanmasam senden

utanmasam ağlayacağım

ruhumu bırakıp sana

düştüm sıradan yollara

boş benliğimle tükettim yolları

önemsemedim evde bekleyen hasreti

çünkü

İstanbul

seni kalbime hapsetti

.

.

.

.

(Yunus balığından, polisine her biri bizzat tarafımızdan yaşanmış yaklaşık otuz beş saatin kısa hikâyesidir. Halil İbrahim sofrası; ilk defa o gün karşılaştığımız ve bizi şüpheli şahıs olarak değerlendirmesi nedeniyle aramızda gerilim yaşadığımız polis memuru Halil abinin bizi tanıdıktan sonra gönlümüzü almak için polis otosunun bagajının üstünde kurduğu kahvaltı sofradır. Şiir, 1994'te bu anılar yaşlandıktan sonra İstanbul'dan Karasu'ya tek başıma dönerken otobüste yazılmış ve o anki duyguları yansıttığını düşündüğüm için o günden bu güne güncellenmemiştir. Bu nedenle kusurları varsa affola.)