Üç Şehit İki Yaralı
Ben Mehmet
Anasının kuzusu
Babasının koçu
Babam rençberdir benim
Atmış üç yaşındaydı o zaman
Anam benim
Babamın yegane ırgatı
Elleri kınalı anam
Elli sekiz yaşındaydı o zamanlar daha
Görseniz nine dersiniz
Çökmüş erimiş bir halde
Yıllarca çekince
Bağın bahçenin kahrını
Kalmamış artık dermanı
Otuz hanesi vardır köyümüzün
Torosların yamacında
Üfül üfül eserdi rüzgarı
Dereleri pınarları hala aklımda
Yanımda dostum karabaşımla
Hayvan otlatırdım yaylağında
Bir inek vardı
Dört koyun
Köyün diğer hayvanlarını da alır
Çıkardık sabah beşte yola
İki bacım vardı benim
Biri büyük biri küçük
Bir de ağabeyim
Öğretmen oldu gitti uzaklara
Babam beni okutmadı liseden sonra
Bağa bahçeye bakacaktım
Bağ bahçe dediği de
Bir kaç dönüm tarla
Evlenecektim askerlik bitince
Üç çocuğumuz olsun isterdik Haticem ile
Haticem benim
Rüzgarın dağlardan taşıdığı
Kekik kokulu yarim
Ahh bir kere daha koklamayı ne çok isterdim
Hemen evlenecektik asker dönüşü
Çeyiz düzer yolumu gözlerdi
Ah Haticem ah
Bilemedim kayaların arasında kaybolacağımı
Bilemedim gövdemin Gabar'da kalacağını
Gözüm açık gittim Haticem
Doyamadım ben daha sana
Bacılarım evlendi mi
Nine oldun mu anam
Kim bilir kaç torunu ben diye koklayacak
Kim bilir kaç gece hıçkırıklarla uyanacak
Babam ne yapar bensiz
Karabaş nasıl güder hayvanları
Kim bakacak onlara şimdi
Hep onları düşünüyorum hep
Bir de Haticem'i
Tıpkı onların beni düşündüğü gibi
~~~
Ben Ahmet
Anasının bitanesi
Babasının ilk göz ağrısı
Kumduracıdır benim babam
Çalışır üç kuruşa fabrikada
Babam elli iki
Annem kırk dokuz yaşındaydı
Ben askere giderken
Bir kız kardeşim vardı
Benden üç yaş küçük
Yazları pamuk toplamaya giderdik
Bazen karpuza
Çukurova derlerdi bizim oralara
Toprak değil ana gibiydi
Sürekli ekin verirdi
Meslek lisesi mezunuyum ben
Kazanamayınca üniversiteyi
Dedim yük olmayayım babama
Başladım iş aramaya
Gönül de kaydı bir güzele
Dedim gidip geleyim bir an önce
Yoksa bitmeyecek bu işkence
Nerden bileyim
Ciğerimi parçalayacak bir kurşun
Yığılacağım oracıkta
Ah anam babam kardeşim
Ne yaparlar bensiz
Kim sahip çıkar onlara
Kimi koyarlar bağırlarına
~~~
Ben şehit er Naki Önder
Adımı verdiler
İzmit'te bir sokağa
Kuyumcuda tezgahtardım
Arkadaşlarım vardı benim
Canım arkadaşlarım
Sabahlardık kahkahalarla
Vurulmak için askere gitmeden daha
Aldılar canımı bir hain pusuda
Hem de daha ömrümün baharında
Yıllar oldu İzmit'e gitmeyeli
Ne anamı hatırlıyorum
Ne babamı şimdi
~~~
Ben Zafer
Zafer Bayramı'nda doğmuşum
Babam çok severmiş Ata'mı
O takmış adımı
Yaşım yirmi üç
Babam yok benim
Hiç görmedim yüzünü
Maden ocağında gömülü
Beş günlük bebekmişim
Anam kocasız
Ben babasız kaldığımda
Sonra şehre taşınmışız
Anam durmadan çalışmış
Tezgahtarlık yapmış
Fırsat buldukça da
Ev temizlemiş cam silmiş
Tek derdi okutmakmış beni
İşletme okudum
Ama ne fayda
Bütün kapılar kapanıyordu suratıma
Dedim gidip geleyim
Askerlik çıksın aradan
Bir iş bulur kurtarırım anamı
Dağ gibi gittim askere de
Eksik geldim evime
Şimdi bir elimde üç parmak
Bir bacağımda ayak eksik
Anam bakıyor hala bana
Zaten kimse de bakmaz oldu
Yaralı suratıma
~~~
Ben Cafer
Yaşım yirmi bir
Babam öğretmen emeklisi
Annem ev hanımı
Bir evimiz var kasabada
Çok severdi herkes beni
Kimin derdi varsa ben orada
Herkesin işine koşardım
Bakkal çıraklığı da yaptım
Pazarda limon da sattım
Babamın ilaç parasını çıkartmam lazım
Yaş gelince mecbur gittik askere
Ama erken geldim ben
Henüz beş aylık er iken
Yakınıma düştü bir bomba
Aldı götürdü gözlerimi benden
Sıcak sıcak aktı gözlerim yüzümden
Avucuma akan gözlerime baktım
Hiç bir şey göremedim
Can havliyle o kadar bağırdım
O kadar bağırdım ki
Duyamadım hiçbir şey
Günlerce yattım GATA'da
En sonunda açtılar sargıları
Dünya yoktu ortalarda
Ne çok sevdiğim denize bakabileceğim artık
Ne evde beslediğim kuşlarımı duyabileceğim
Ne anama babama yardım edebileceğim
Aylar oldu çalmadı kapımızı kimsecikler hâlâ
Cafer'i unuttu yardımına koştuğu kasaba
..