Yas

Amerikalılar pandemiye sebep olan bu hastalık sebebiyle vefat edenler için pencerelerinde mum yakmışlar.

Birilerinin insanlık için bu büyük geçiş döneminde acılarımız için yas tutmayı akıl edebilmiş olması umut verici.

Zor süreçlerden geçerken dişini sıkar insan, yapılması gerekeni yapar ama ne büyük yaralar aldığını her şey bitince idrak eder.

Canı da en çok o zaman yanar.

Çünkü ne olduğuna ancak o zaman dışarıdan bakabilip anlayabilir.

Oysa insanlar yavaşlayabilse, neyin içinde olduğumuza bir dış gözlemci gibi bakabilse, diğerinin acısını kalbinde hissedebilse, diğerinin elini tutabilse, laf kalabalığını, maddi değer/marka düşkünlüğünü, kime nasıl göründüğünü, onun bunun ne yaptığıyla ilgilenmeyi, dostlarını dahi sosyal pozisyonuna göre seçip değer vermeyi, havasını cıvasını, kendini acındırmasını, duygu sömürüsünü, eşini sevgilisini çoluğunu çocuğunu dahi kendi menfaatleri, kendi ele güne karşı görüntüsü doğrultusunda kullanmasını, felaket senaryoları üretmesini bırakabilse... ve içinden hep bildiği o saf pırıl pırıl duruşa sahip çıkabilse, engel olana yol verebilse, biricik varlığının sorumluluğunu alıp onu daha fazla susturmayabilse, diğeri için gözünden bir damla yaş akıtabilse; yeniden insana yakışır şekle girecek dünyanın gelişini kolaylaştırabilir.

Önce bir bak bakalım sen, o en eski halinle sen! nerelerdesin?

Neyi sürdürmek için kendini yok sayıyorsun?

Kimin düşünceleriyle yaşıyor, kime göre uygun olana uyuyor, kendi biricik varlığını kimin insafına bırakıyorsun?

Benim için kötü'nün tek bir tanımı var. Kendi işine gelenden başka her şeyi, herkesi yok saymak, diğerine ne yaptığını görmemek, görse de keskin zihinsel kuralları dahilinde bu böyle ol"malı"! düşüncesiyle umursamamak.

Buna da tabii ki sevgi diyemeyiz. Ve sevginin olmadığı yerde biz çoktan bitmişizdir de haberimiz yoktur.

Hiç şuyun buyun eleştirilmeden, hiç tam da olduğun halinle sevildin mi?

Ya sen hiç kimseyi öyle sevdin mi?

Kadim ruhumuza ne oldu?

Uyanın artık!

Etrafınız tarafından daha ne kadar sömürüleceksiniz?

Ve siz etrafınızı daha ne kadar sömüreceksiniz?

Uyanın artık!

Dünya yanıyor!

Önce gönül gönüle yasımızı tutalım, sonra sevgiyi, insanlığı yeniden yaratalım!


Ayça Özbay

20 Ocak 2021

21 Ocak 2021 2-3 dakika 15 denemesi var.
Beğenenler (6)
Yorumlar (8)
  • 18 ay önce

    Hep o ; kadim güzelliklere yazmıyor muyuz .. Ayça kalemine ,yüreğine sağlık, kutlarım .

  • Tebrik ederim Ayça şairim. 🧿

  • 18 ay önce

    Dünya hayatı o kadar kısa olmasına rağmen insan bunun farkında değil. Milyarlarca yılı bir bütün alın seksen yıllık bir insan ömrü sadece beş on saniyelik bir zaman dilimi aslında bu bütünün içinde. Değer mi insanları kırmaya, sevgiden mahrum bırakmaya. Bir düşünürün dediği gibi ''Acı duyuyorsan canlısın başkasının acısını duyuyorsan insansın.'' İnsan olmanın, insan kalmanın erdemine varalım bizlerde bu toplumun bir ferdi olarak. Bencillik kadar insanı tüketen bir duygu yok, bir olalım ki daha bir anlam kazansın hayatımız ve diğer hayatlar... Kutlarım içtenlikle Ayça hanım...

  • 18 ay önce

    Ayça hanımefendi öncelikle kutlarım, yazılarınızın temasına tam bam telinden dokunup harika yazılar yazıyorsunuz.