Esaret

kendimi hapsettigim kör bir kuyuyum şimdi 

iliklerime işlemiş  tutsaklığın

saçlarıma sinmiş  pis kokulu yalnızlığım 

ellerimde hırçın tırnaklarımın açtığı 

yaralarım var


sınırı yok

sonu yok içimdeki boşluğun 

en ucuna gittim

en dibine düştüm desem

dile vurulur kilitler

sus pus olur tüm o çocuk düşler


korkup kaçarım diye 

toprağa gömdüğüm anahtar paslı 

inleyip duruyor bak yerin dibinden

neye yarar bu saatten sonra 

açsa bütün kilitlerimi

çıkmaya cesareti yoksa eğer  

ayaklar hep korkuyla geriye gider


düştüğüm yer bir bilmece

zaman yok 

ucu yok 

bucağı yok

çıkış yolu tam karşında

gözümün önünde  

ışık ışıl beni çağırsa ne çare 

gidemem

yokluğun yine beni karanlığına hapseder 



( sahibine)

10 Aralık 2019 174 şiiri var.
Beğenenler (5)
Yorumlar