Sebebim Yok Sebebi Çok
Kimilerinin gelip koynuna girer yaşam
Kimileri ise sadece uzaktan özlemle bakar
Bir yılan gibi sokulup koynuna
Efsunuyla büyülerken seni acı hatıralar
Farkına bile varamazsın
İçindeki özü yavaş yavaş yutar
Uzun zamandır boşluğa resimler çiziyorum
Tamamlanmamaya yeminli resimler
Eksik kalıyorum hep
Yeniliyorum sonra öfkeme
Rüzgara meydan okuyup
Varlığına küfürler savuruyorum
Karşılığı sert oluyor tabii ki
Yüzüme vuruyor kendi pisliğimi
Ben olduğunu bildiğim için bu durumun tek sebebi
Tüm o pislikleri bir madalya gibi özenle sıfatımda taşıyorum
Acıyor olsa gerek halime
Gel yaralı yanıma uzan diyor tanrı yukarılardan
Çok da sebebim yok
Sadece yetişemiyorum
Biraz uyumak istiyor ağlayan gözlerim
Ilımış bir süt gibi sokuluyor yastığıma anılar
İçine daldırıp serçe parmağımı tadına bakmak istiyorum
Yine bir zaman hatası ve yanlış anlama kargaşası işte
Söylenecek çok da şey yok
Sadece yanıyorum
Bilemediklerimin ızdırabı demek isterdim bu hallerime
Oysa hatırladıklarımdan ötesine gidemediğim için hareket edemiyorum
Ah unutmak diyorum
Ah unutmak istiyorum her şeyi
Aynada bana sırıtan kocaman bir karanlık beliriyor ansızın
Dokunuyorum gözyaşlarına
Söylenecek çok da şey yok
Sadece acıyorum
Gece uzun yine belli ki
Yine uykusuzluğumun bedelini gözlerime okuyorum
Duyuyorum
Kahkaha atıyor çatıdaki martılar
Şakalaşıyor benimle duvarın içine saklanmış anılar
Çarem yok
Bırakıyorum kendimi
Düşüyorum sonsuza
Düşerken o sonsuza
Söylenecek ne kaldı ki
Gariptir ama nihayet ilk defa gülümsüyorum