Veda

Kapı önündeki ahşap bir sandalyede...
Ay ışığı vuruyor.
Oturuyorum onlarla beraber
Bakışlarındaki korku, acı ve hüzün...
Bitecek.
Siliniyor hepsi.
Unutuyorum.
Halbuki biz birdik.
Biz tek bir ruhun üç yüzüydük.
Ölüm meleği geliyor.
Unutuyorum.
Kendimle sohbet ediyorum.
Öleceksin diyor.
Biliyorum...
Bakma öyle.
Beraber öleceğiz.
O yüzden veda edelim.
Biz toprakla kucaklaşırken
Ben unutmadan
Veda edelim.
Gözlerimize onun ışığını mühürleyelim.
Öyle gidelim.
Sözlerimizi tutmadan
Yüreğimize soğuk birer yaprak konmadan
Ben sizi hâlâ hatırlıyorken
Ona veda edelim.
Bu evden bir biz geçtik
Bir biz daha gelmeyecek
Biz üç kişiyiz...
Veda edelim, karanlıklar içindeki göğsüm.
Veda edelim, toprağa bulanmış ruhum.
Veda edelim, rüzgarın erittiği gözüm.

21 Ocak 2022 23 şiiri var.
Beğenenler (8)
Yorumlar (2)
  • 3 ay önce

    İç dökümü monoloğu... Kişinin içselliğine, ona(!) (aşık olunana diye düşündüm ama bilemiyorum) ve ölüme değişik bir yaklaşım sunmuş şiir. Kendini okutan ve okuturken de sorgulatan şiirleri daha bir özel buluyorum. Teşekkür ederim paylaşım için. Saygılar...