Bir Sevgi Tomurcuğu 1

Nisan ayıydı.Günlerden çarşambaydı ,mütemadiyen hayatımın sıradan bir günü olsada ben içim umut dolu bir şekilde yerimde duramıyordum.Her zaman olduğu gibi dershanede deneme sınavı sonuçlarını bekliyordum.Aslında okullar tatildi ama biz sınav öğrencileri olduğumuz için pek tatil yapamıyorduk.Dershanemiz çok disiplinli bir yer olduğu için bu tatili iyi değerlendirmek istemişti.Bu nedenle her gün deneme sınavı oluyor , hemen bir kaç saat sonrasında derslerimiz başlıyordu.Kısacası sabahtan akşama kadar tüm vaktimizi dershanede harcıyorduk.Bu süreç beni biraz yorsada enerjimden bir şey kaybetmemiştim.Ve her şeyin sıradan olduğu o gün ben yine ders çalışmak üzere kütüphaneye çıkarken buldum kendimi..Ama heyecanım bana engel oldu.Ve yaptığım tek şey terasa çıkıp orayı turlamak oldu.Ve nihayet sınavın açıklandığı haberleri geldi .Ben hemen bir hışınla aşağı inip bizim sınıfın sonuçlarını aldım ve yine aynı hızla yukarı kata çıktım  boş bir sınıfa girdim.Ellerim titreyerek kendi sonucumu aramaya başladım .Buldum ! Nihayet aradığım sonuç gelmişti .Üçüncü olmuştum, netlerimde gayet başarılıydı.Ben hemen tekrardan aşağıya inip sonuçlarını arayan sınıf arkadaşlarıma kağıtları verdim ve rehberliğin telefonuyla annemi aradım ona bu mutlu haberi verdim.Bu çok iyi bir sonuçtu çünkü dershanemiz kalabalık ve çok sayıda başarılı insanların olduğu bir yerdi.Bu haberi ilk onunla paylaştım çünkü kendimi ona ispatlamam gerektiğini düşünüyordum.Ben bu haberin sevinciyle orada bir kaç tur attıktan sonra derslerime girdim ve sonrasında eve gittim.O günün benim için asıl öneminide evde anladım.Teyzemler bize gelmişti ve tabiki beni sonucum için tebrik ettiler.Ben   o gün hiç fark etmediğim şeyleri gördüm hayatımda.Mesela benimle başarısızken hiç ilgilenmeyen aile yakınlarım benimle çok ilgilenmişler,beni sadece bir övülecek eşya gibi kullanmışlardı.Bu mutluluk göstergesi değildi , anlayabiliyordum .Oysaki bu sınav sonucu kötü olsaydı her zamanki gibi beni gözyaşlarımla birlikte yalnız bırakacaklardı.Ben yine o gün şu anda en büyük faydasını gördüğüm bir söz verdim.Beni sadece kendimin üzebileceğine inandırdım yüreğimi.Bundan sonra kimseyi mutlu etmeye çalışmayacak sadece kendi mutluluğum için çabalayacaktım.Kendi kendime yetebilmeyi öğrenecektim artık.Bunları yapmalıydım çünkü hayat beni buna mecbur bırakmış bana doğru yolu gözyaşlarımla göstermişti.Bu mesaj için evrene çok minnettar olmalıydım.

28 Kasım 2020 2-3 dakika 1 öyküsü var.
Beğenenler (4)
Yorumlar