İçimin Cesedi

Artık üşümüyorum

Ben dün gece öldüm

Ölüler üşür mü demeyin

Ben üşümüyorum

Dün gece rüsva bir bıçak

Aşina değildim bir kurşun

Vadesini yitirmiş bir intihar

Ben dün gece

Azgın denizlerde boğuldum

Kar soğuğu bedenim

Ama üşümüyorum

Üşümüyorum daha nerden baksan

Çeyrek asırlık bir hayatım vardı

Rezil bir hayatım vardı

Seni yaşatmaktan çekindiğim

Niye bekler ki insan

Uğruna değmeyecek zamanları

Her anını ölüme pazarlayan

Bir cariye zaman

Şimdi kollarımda hissettiğim

Ah şu zamanlar

Yine içimi titretiyor

Anlamadınız ölüler

Üşürmüş bilmiyordum

Anlamadınız

Bu sesi daha evvel

Duymamıştım ben

Bu yüzü hiç mi hiç

Seyretmemiştim

Ben daha evvel

Hiç bu kadar iç çekmedim

Hiç bu kadar adını dilimden

Hatta yüreğimden

Ve hatta her hücremden

Koparmaya çalışmamıştım

Koparmak mı dediniz

Evet koparmak

Hem de her zerremi

Her zerremi koparsalardı

Dahası acıtmazdı

Seni koparmaktan

Hem de her hücremden

Size öldüğümü söylemiş miydim

Çok üşüdüm öncesinde

Şimdi üşümüyorum

Ruhum bedenimin

Yanı başında ağıtlar yakıyor

Ben yine çok üşüyorum

Siz hiç bir ölüyle tanıştınız mı

Ölüler üşümez demeyin sakın

Üşürmüş, bende bilmiyordum. 

01 Nisan 2021 13 şiiri var.
Yorumlar (3)
  • 38 gün önce

    "Ben daha evvel Hiç bu kadar iç çekmedim" şiirin samimi dili şiire çok yakışmış. Kutlarım kaleminizi, sevgiyle.

  • 38 gün önce

    Üşümeden de üşür insan. Tebrik ederim Osman Bey. 🍀

  • 38 gün önce

    Edebiyatla'ya hoş geldiniz yeniden Osman