Kül

meğer

daha varolmamış masallarımı fısıldarken kulaklarına

asla dolmayacak bir boşluğu giyiyormuşum ruhuma

....................................

beni gidişine hazırlayacak hiçbir yol yoktu

bu yüzden

tüm vedaları ceplerime doldurdum

ve

kemiklerindeki en yakıcı acıları ellerimle okşarken

kulaklarına da daha var olmamış en güzel masalları fısıldadım

ateşin gerçekliği sarmalarken bütün bedenini

küllerin ise yeniden doğuşları için hazırlınanıyordu

ve o an

tüm vaat edilmişliklerden arındırabilirsem eğer dedim zihnimi

rivayetlerin en güzel bahçelerinde seni yeniden uyandırabilirdim

küller toprağa

toprak küllerine karıştı

unutulmuş bir zamanda tüm gözyaşları sanki hapsoldu

binlerce toz tanesiyle uçuşunca havaya bütün o anılar

Işte o an sonsuzluk avuçlarımdan kaybolmuştu

sonsuz bir döngüydü biliyordum bu içine düştüğüm

sanki her şey başka bir zamanda yeniden başlıyordu

toprak küllere

küller toprağa doyarsa dedim bir gün

her yarım kalan şey belki de bir bütün olacaktı