Sen Uyurken

Sen uyurken kayıp giden yıldızlar var
Arkaya doğru çekip giden denizler..
Anlatırım sana hepsini
Dudakların nemliydi sevgiden
Tek kuşun uçamadığı ,şu dünya sürgününde
Öyle bezgin,ışıksız ve ellerimin üstünde



Sen uyurken,istasyon radyosu çalıyordu
Babamın mektubunu okudum sana
Güller dökülüyordu mezarına
Güller dökülüyordu yanaklarından
Akşamın mavi karanlığından koştum sana,
Yağmurlarla ıslanarak
Sana borçlu gözyaşımla koşarak




Sen uyurken acemi parmaklarım ,kambur mısralarıma dokundu
Afettim kendimi  ve senden habersiz
illegal bir özlemdi benimkisi,özgürlüğü gözlerinde saklı


Sen uyurken,Nietzsche ve Kafka’dan bahsettim
Yaşamın oyununda gözü pek delikanlılardı onlar
Tütünlü perdeler sinmişti saçlarına 
Utandım biraz!
Görür gibi oldum,soyunan akşamı giysilerinden ağır ağır


En çok sen uyurken konuşuyorum senle
Tarihin ve evrenin kilidini açıyorum sanki
Tüm bilinmezliğe meydan okumak gibi..
Kök salarak yaşama ve derinden kavrayarak hayatı





Sabahın ışıkları düşüyor gölgelere
Sen uyanırken bozuluyor büyüsü itiraflarımın
Sana gece kadar uzağım
Sen uyurken...

18 Aralık 2021 125 şiiri var.
Beğenenler (3)
Yorumlar