0.1

Kimse bana sevmenin insanı bu denli canını yakabileceğini söylememişti. 

Hiç kimse bana bu duyguya yakalanan insanların ruhlarında geçmeyen yaralar açacağından bahsetmemişti. Sigara paketlerinde de olduğu gibi resimler konulmalıydı aslında göğüsün hemen üstüne.

Ama biz insanoğluyduk...

Yine de umursamadan, bile bile o zehre ölümcül olsada elimizi uzatıyorduk veya bırakıyorduk dipsiz bir kuyu misali karanlık, yabancı avuçlara yüreğimizi.  Sonra o avuç acımasız bir katile dönüşüyordu ve gözünü tek bir defa bile kırpmadan ezip, küçültüp yok ediyordu kalbinizi.

Her geçen gün biraz daha ölüyordunuz, çığlıklarınız batıyordu ruhunuza ve avuçiçleriniz her defasında daha fazla kanıyordu. Bantın hiçbir faydası dokunmuyordu, merhemin ya da...

Annenizin acınıza bıraktığı öpücüğün...

Çünkü artık kanadığınız kadar kanmıyorsunuz onlara. Büyüyorsunuz, büyüdünüz ve gerçeklerin o teninize üflediği soğukluğu dibine kadar yaşıyor, kalın giysenizde, benzin döküp kendinizi tutuştursanızda; engelleyemiyordunuz, kaçamıyordunuz.

O soğukluğu tattın bir kere, atamazsın bir daha dilinden. Engel olamazsın! Dur diyemezsin! Sesini duyuramaz, sözünüzü dinletemezsin durmadan kan pompalayan o salak organınıza.

Tebrikler!

Bok çukuruna battınız, buradan bir daha çıkamazsınız. 

Leyza Karaboğa

Yorumlar
  • Henüz yorum yazılmamış