Gülüşüne Ölürüm

Kışlada ki son gül de kurudu gitti artık sevgilim.

Kış geliyor, havalar soğuk, sıkı giyin olur mu?

Burada zaman geçmiyor gayrı daraldım.

Nöbetler bitmiyor sevgilim.

Aklım hep sende.

Her gece şafak atıyorum ranzama.

Şiir kitapları okuyorum sen geliyorsun aklıma.

Bir türküde takılıp kalıyorum sonra.

Saatlerce sürüyor bu.

Gözlerin nasıl güzel, nasıl güzel.

İçimi acıtan da bu ya...


Kuşlar uçuyor sonra yemekhanenin kapısından.

Yüksek bir irtifda ölüyorum ben.

Çok duraksıyorum sana yürürken.

Gülüşün tutar beni ayakta sevgilim.

Burada kimsesizim...

Sırtımı duvara verdim, yalnızım...

Ahbaplığımı da kestim artık herkesten karıncalarla konuştuğumdan bu yana.

Kış geliyor sevgilim, karıncalar nere gider?


Üşüyorum, insan üşüyünce en çok aklına annesi gelir.

Çocuklar ölen annelerini nasıl hatırlar?

Belim büküldü, sırtım kamburlaştı, düştüm yerlere anacığım...

Boynum büküldü artık...

Ana ben kimsesizim.

Baban seni bana ondan vermez sevgilim...

Ah, kimim kaldı da anlatayım bunları ana?

Çekilecek çilemiz varmış sevgilim...

Ölesim var da neye yarar ki?

Yine sana kavuşamayacağım...

Biz seninle kavuşamayız Medine.

Gülüşüne ölürüm...

Ömer Altıntaş

Yorumlar
  • Henüz yorum yazılmamış