Uzaklığımsın

hüneri dokunuşların

bir birine benzetemediği

bir kendimden diğer kendime

uzaklığımsın


bitimsiz bir döngüde

kendimi kendimle sınıyor dudaklarım

kıyılarında

çoğul çiçekler açarken

bir merhabanın sıcaklığında

iki sözcük bir isyan oluyor

sesin heceye döküldüğü çizgide


yoruldum

iki kendimi bir yürekte taşımaktan

yoruldum

ikiye bölünmüş sesimin

dudaklarıma çarpan yankısını gizlemekten


ruhum

özümsemiyor

tarafı olmaktan korktuğu bölünmüşlüğü

kendimin kendimle savaşan yarısını

bir beden olarak kabullenmekten imtina ediyor


büyüyen bir kavganın

ortasında kalmış kirpiklerim

ışığı sağılmış bir hecenin

gizli gölgesi

gözaltlarımda huzursuz

hanidir saklımı ele veriyor kırkikindi

korkuyorum 

Hüseyin Özüpekçe

Yorumlar
  • Henüz yorum yazılmamış