İstibdat

Y’den

Sormadın hiç Tanrım bu insanların

Zihninde gezinen ben miydim diye

Ve yeni çağ işte tüm lisanların

Üstünde parladı sen nesin diye

Oturup kalmışım öyle hüzünlü

Zihnimin yükünü çekmeye mecbur

Hepsine tutuklu hiçten izinli

Çilesi bin kambur üstüne kambur

İbadet isyandır zulümdür iman

Hafakan çatlasa ilaç içersin

Tefekkür ganimet şeytanmış falan

Sen tertemiz suya nasıl sıçarsın

Lügatim sarımsak kokar cahile

Arife bir cennet kokusu yaydım

Desem ben yoruldum vurdum sahile

Kumdan idrakleri hep günah saydım

Bir damlacık rahat görmeden daha

Bir derya içinde savruldum gittim

Kan çanağı mevcut yokluktan saha

Varlık ovasının zikrinde bittim

İhtişamlı yalan söyler saraylı

Saltanat put oldu durdum öylece

Gün gece bin zulüm güneşli aylı

Yıldızlı işkence eski söylence

Dört yılı devirdim bir tek başıma

Yokluğu kemirdim vara küfrettim

Olsun dedim Tanrım doğrar aşıma

Cehennemi yedim Cennet vakfettim

Çocuk genç ihtiyar ölü ve diri

Bir cihangir gibi yırttı gözümü

Görmedim kimsede sendeki kiri

Kimdeki terazi tarttı s/özümü

Bir münafık sultan bir bunak herif

Kan doğradı halka yetim öksüze

Dinozorlar kaldı onlardan zarif

Yine anlatılmaz zihni köksüze

İntihar bir lügat değil ihtiyar

Sorsam hikmet diyor sakallı kütük

Dua boyacıdır dilsiz bahtiyar

Sağırda gördüğüm zulümden büyük

Bitmedi küfrünüz insana karşı

Sökülüyor yama üstünden yama

Dünyevi hakikat hep tezgâh çarşı

Robotlar bekliyor kırk bir kat sema

26.09.2020