Öldürmek Benim İşim Değil

Çocuktum.Henüz okula gitmiyordum.

Elimde; çatalı kızılcık ağacından,

Lastikleri kırmızı,

Taş haznesi siyah meşinden, bir sapan:

En büyük kuşu avlayıp, mahalledeki

abiler gibi "abi olabilmek" için,

Bir umut çıkmıştım dışarı.

Umudum,bir fındık dalına konmuştu:

O umut,alı al sarısı sarı mavisi mavi,

Rengarenk iri yarı bir kuştu.

Sapanın meşin haznesine en uygun

taşı yerleştirdim.

Bir,iki,üç kez nişan aldım.

Her nişan alışım,kuşun masum bakışlarına

yenik düştü:

Öldürmek benim işim değil,

Varsın abilik abilerin olsun,

dedim...

Ve; elimdeki ekmeği,kuşla paylaşmak için

Sabahtan akşama,dağ bayır dolaştım

peşinden kuşun.

Çocukluğu değil,

Çocuk/su insanlığı özledim...