Yalnızlar Genç Ölür

Yaşamın kıyısında oturmuşum
Spartaküs’ün keskin sabrı sarmış tütünümü
Demlemişim rüzgarın sessizliğini
Güneşin sofrasına oturmuşum
Bir türkü tutturmuşum
Ruhum bilgeliğini öyle dinler
Ve sonra anladım ki
Yalnızlar genç ölür

Geceye uzandı yüreğim
Kendimi dinledim
Suskun bir nehrin hasretinde
Sulara dokunuşum yontar zamanı
Yeryüzünden bir parça kopardım
Boyadım ay ışığını
Kış öğretisinin ırmaklarında
Ve sonra anladım ki
Yalnızlar genç ölür

Berraklaşan bir sevda çiçeğidir kucakladığım
Göğe yaslandım
Kimseye hesap vermeden
Ve tedirgin etmeden bulutları
Yıldızlar avuçlarımda ıslak
Yaşamı doğurur bilincim , dağların eteklerinde
Ellerin öğlen güneşini doğurur , Kızıla çalan bir fırtınanın gölgesinde
Ve sonra anladım ki
Yalnızlar genç ölür

Kendime dönüşümü seyrederim
Filizlenen bir ütopyada
Yasaklar ve kalabalıklar
Sessizliği kuşatan bir uçurumun gölgesinde
Belki ondandır güneşi ve suyu senfonilere yazdım
Artık ölebilirdim gönlümce
Eriyor paradoks
Kederleşiyor tüm rüyalar
Ve sonra anladım ki
yalnızlar genç ölür

24 Aralık 2021 125 şiiri var.
Beğenenler (4)
Yorumlar