Kaktüs Kurutan Şiir

-Kabuk bağlayan her yara aslına ihanettir aslında

ve sen henüz asılsız bir yarasın

açmaya bismillah dediğin bu kanamada-

uykunu böldüğüm gözlerinden

ölümcül bir hassasiyetle kaçıyorum Selman

küf yeşili bir cibinlik örtüyor ruhuma

üstüme yürüyen bu veda

biz neden kırıldık dünyaya

neden bu karmaşa

zaman meddi

kırıldığın yeri -kalbini- öperek

kan ağlayan şafakları uzatıyor ellerin

sözcüklerinden koparılmış harfler yazılıyor alnıma

bir seyyahın göz ucunda dönen dünyadan gelmiş gibi yorgunsun

yüzyıl savaşları savaşçısı

hem mağlupsun hem galibiyetin telaşlısı

şimdi bedenini emanet ettiğin sandalye

başımı dizlerine devirmeyi istediğim bir bahane sadece

eşyanın da ruhuna siniyor mu kokun

bulunduğun mekânlarda

onlar da sana uzak bir memleket havası gibi özlem duyuyor mu

adımlarını attığın anlarda

(bir bilinmezlik uğultusu bu bendeki)

ben muttasıl uyunan bir uykunun mahmuru olamayışımın kırgınlığını

bir alev topu gibi taşıyorum kendi sıratımda

bu yüzden kıyam/et

parmak uçlarımda devinip duran melekler dokunuyor gözyaşlarımıza

devam et

biz bu dünyaya ait olmayanların ağrısıyla aldattık kendimizi Selman

göğsünde bir cenin gibi kıvrılıp uyuyan düşlerimi

boş yere hırpaladık

-kabuk bağlamayan her yara aslını yaşatır aslında-

sen hiç kabuk bağlama

sen hep kana Selman

hiç korkma ağrımamdan

2018