Mavi Tebessüm

uyut içimdeki öfkeyi

gözlerimi dağlayan bu karamsarlığı söndür nefesinle

umutlardan isteksizce arındırdığım gökyüzünde

ufakta olsa mavi bir hatıra bırak bana

bırak ki

son nefesimde içime çekeyim doyasıya

arındır artık içindeki gereksiz endişeden kendini

ağırlığımca günaha bulanmışken bedenim

yangınlardan korkmak inan ki benden çok uzakta

bırak

harlansın dursun alevler cesete dönmüş içimde

cehennem dediğinin gerçeği nasılsa yaşayana

ki ben

ne bir cesedin tebessüm edenini gördüm

ne de ağlayanını hıçkırıklarla

şimdi ben

hıçkırıklarımla düğümlediğim son nefesimi vermeden önce

sen sadece ufacık bile olsa mavi bir hatıra bırak bana

ve böylece

yüzümde çocukça bir tebessüm ile

tüm acılarımdan arınırım sonunda