Pekala

Ne âlâ şey şu kelimeler,
Insanı nasıl da mest ederler.
Bi' sözcük, nasıl da
Hurdaya çıkartır şu gönlü.
Veya alır gider tüm o yükü?

Boşuna vermemeli bu kadar değeri,
Yaşarken ağırlığını bilmeyen niceleri.
Sonra olursun avareden de ileri.
Bu düşüncen kökten değişmeli.

Ne âlâ şey şu kelimeler,
Hele onun dudağından dökülenler.
Bi' sözcük, nasıl da
Kanatlandırır yaşlanmış şu kalbi.
Veya sürükler karalara içimi.

Kalmadı artık cümlelerde büyülenen,
Aslında en güzeli bu oldu sayın dinleyen.
Şimdi dilediğini karala içinden,
Varsın anlayan olasın bir tek sen.

Neden gelip huzurumu bozarsın?
Istersen haberini de yapsın basın.
Sen sanırsın, bitince ereceksin huzuruna,
Oysa o kelimeleri işitince artacak ısın.

Isım artsın, ısım düşsün, ne fark eder?
Bana bu kesikleri nasıl düzelteceğimi deyiver.

Bilsem, olmazdım ben de derbeder.
Yaz içinden geçenleri, belki hafifler gider.

Doldu sayfalar, ekranlar,
Değişmedi içimdeki tek bir karar.
Böyle şeyi nasıl sevmeli?
Bu insanı çok yorar.

Bazen sadece sevmek yeterli değil.
Pekâlâ sevmeli insan.
Pekâlâ ve pek âlâ..


-Gönen

13 Ocak 2021 15 şiiri var.
Beğenenler (3)
Yorumlar