Tünelin Ucundaki Işık

kerhanelerin camlarında parmaklık var mıdır acaba

ya da meyhanelerin umuma kapalı gizli odaları

bir tül var mıdır  mesela güzelleştirebilecek ardından baktığım her manzarayı

ya da

arasam bulur muydum dersin yarama ilaç olacak masalsı sonları

umuda kapalı ama usulen açık bir gökyüzü altında

mucizelerden uzak kalmış bir sokak ortasında düşünürken bu saçmalıkları

hırçın yağmurlar altında ölmüş bir kaldırım taşı gördüm

kendimi unuttum o an

ölümle üşüdüm ve sarsıldım..

hemem ufak bir saygı duruşuna geçip

bir süre hareketsiz kaldım

paçalarım bile bu hüzne ortak çıksın diye rezilce ıslattım

hatta olabildiğince suyunu çıkardım

baktım

ellerimde soğuktan buz tutmuş dualar

eğer ısıtabilirsem dedim nefesimle

hiç olmazsa ruhuna bir de amin yollarım

hohladım hohladım durdum...

ama başaramadım

ağır geldi ölüm evime gittim

ben sırılsıklam

o yalnızlıktan kupkuru

aynaya baktım

kenarında kendime not

"gülümse"

kandıramacaların en ağırıydı bu

tekrar edip durduğum yalanlarımın içinde en ağırı

tutamadım daha fazla kendimi

yüzüne tükürüp yalanları aynada ezdim

elimin kenarından sarkıyorken suratımın bir parçası

soluk soluğa dışarı attım yine kendimi

bir tünel arıyordum

ucunda ışık olan o meşhur tüneli

en yakın çıkışın sanki az gerisindeyim

hissediyordum...

içimde yaşamın kırpıntısı

"ha gayret" dedim kendime

bir adımlık daha güç toparlarsan bacaklarına

başaracaksın belki de yağmurun sebebi sen olmayı

ve

bu sefer de kaldırım taşları yapacak sana son saygı duasını

dünyanın çivisi var mıydı o an bilmem

ya da havası dar olmayan bir mezar

onca sene  çözemedim de

o tek nefeste her şeyi nasıl çözdüm

anlasam bile artık anlatamazdım

................

ışığı görüyordum

tünelin ucundaki o meşhur ışığı

artık istesem bile geriye dönemezdim...