Veda Edebilmenin Tarifsiz Rahatlığı

gülüşüne odaklı değil gözlerim 

yollara akmış umutlarımı süpürmüyorum artık  kapımın önünden 

elimdeki sapanı bile kırıp attım 

içimdeki hırs ile hırpalamıyorum artık kuşların yuvalarını

 

hani yapış yapış 

bitkin

huzursuz 

kan kokulu bir yatağım vardı ya 

yakıp kül ettim savurdum rüzgârla cesedini

özgür bırakınca içimdeki kederi

ısırıp koparmıyor artık düşlerimin azılı dişleri uykularımı

 

uzun 

ve

ışıksız geceler yok

ne lavaboda biriktiriyorum kirlileri

ne de boğamaya çalışmıyorum makinaya tıkıştırdığim resimlerini

halının deseni yine çıkınca gün yüzüne 

ders aldım inan

seviyorum artık evimin kusursuz yalnızlığını 


uzun zamandır bacaklarım acıyla iki büklüm değıl 

avuçlarım yumruk olmaktan bir adım öteye geçti 

içimde bir his var 

inanıyorum 

yine hissedebilirler başka avuçların sıcaklığını 


ve....

güneşsiz gözlüklerime ihtiyaç yok artık 

çünkü saklamama gerek kalmadı  gözlerimdeki al giyinmiş bakışlarımı 


geç oldu ama 

çok ama çok değiştim ben

inan ozlemiyorum o zamansız günleri

kabul

zor oldu ama öğrendim sonunda

veda edebilmenin tarifsiz rahatlığını 




Menekşe Ulcay

Yorumlar (1)