Sakat Gönüller Nefsi İns'anlar

Yalnızlık hırkasını sırtıma giydim

Sakat tuttum yarını edebî gelsin

Şahmeran yolu sır’a kıdem edilir

Nâmım aziz, diken üstünde ezilir

Güvenin tokat ensesini dosttan yedim

Bilemem, tâbiidir insan haktan

Çare aramam kendidir üryan

Gül açsa bahçeye, ateşe verilir

"Kök çürük" cürretkâr yalanlar edilir

Güvenin tokat ensesini aşktan yedim

Yorgun, yılgın, yılgınlıklar ömrü kimden

Sormadım sayın derdim baş vekilden

Saflık hastalıkmış sağlığa, insanlık inşa

Âmâ değilim âmâ gönüle şifa değilim

Güvenin tokat ensesini cehâletten yedim

Bir insanı, bedenen sakat olmasına değil

Kalbi sakat olan insanlara özürlü bakalım

Vesselam.