Agoni
tenim kör benim
bileklerim ise hiçbir zaman bilmedi özgürlüğün tadını
başımı kaldırıp gökyüzüne baktığımda
yıldızlar halen karanlıkla cezalandırılıyordu
peki söyler misin
neden çocukların üstü başı kan içinde
ve
oyuncakların kanı ne zaman akmaya başladı
kırgın değildim aslında ne sana ne de Tanrı'ya
sahip olamadığım bir tutkuya saplantıydı bendeki
eğer doğru bir şeyler yapılmış olsaydı dedim dünyada
tüm mezarlar halen dışarı doğru kazılmazdı
söyler misin
ne zamandır güller goncasına bile sahip çıkmıyor
peki bahar gelince dikenler mi koklanacaktı
bu dünya benim dünyam değildi artık anladım
gizli duvarlar ardında ruhsal işkence odaları saklıydı
kuş sesleri gelmiyor bak gökyüzünden
anlaşılan birisi onlara bile dublaj yapmıştı
söyler misin
ne zaman ruhlara işledi bu karanlık
ve
halen bırakmadı mı insan kendi cehennemini cebinde taşımayı