Aklanmayan Kara

Aklanmayan Kara

kıyamete bir kala gibi gözlerim

tarif edilemez bir yokluk

dinmeyen bir ızdırap içinde kana boyadım yollarımı

virane bir şehrin ortasına düşünce ruhum

bir umut kurtulurum diye iblise rehin bıraktım anılarımı


söyle bana

sen söyle nasıl iyileştireceğim içimde açtığım bu yarayı


kırıldığı yerden daha keskinleşiyor kalbim

yakıcı bir öfke

kararmış bir intikam hayaliyle yoruyorum aklımı

azaplı bir gıcırtı büyüyor tırnak uçlarımda

korkutup kaçırıyor tutamıyorum yastığımda uykularımı



söyle bana

sen söyle nasıl geri alacağım huzurlu sabahlarımı


karanlığın daha ötesi varmış anladım

gözlerimi kör eden bir zifire boyayınca bakışlarımı

toprağa gömdün beni hem de daha ölmeden

sanki sen bağışlamamışsın gibi bana bu canı


söyle bana

sen söyle nasıl açacağım bu tabutun mühürlemiş kapağını


düzeneğinde kaos olan bir yaradılışın patlama noktasına geldim sonunda

algının ötesindeki bir yere bıraktım mecburen varlığımı

gökyüzünden medet yok toprağın dibine kök salıyorum

cehennemde bulurum belki de aradığım cevapları


söyle bana

sen söyle tanrım

nasıl temize çekeceğim içimdeki bu karayı

11 Ağustos 2020 72 şiiri var.
Beğenenler (8)
Yorumlar (6)
  • 2 ay önce

    tebriklerimle

  • Şiiriniz çok güzel olmuş menekşe Hanım sizin şiirleriniz bana cidden ilham veriyor çok teşekkür ederim Saygılarımla...

  • 2 ay önce

    Şiirler,yazarın o an ki ruh halini yansıtır..karamsar da olsa, okura gecen mısralar..güleçlerini okumak dileğiyle.

    Saygılarımla.