Paradoks

Bana bağışlanmıştı sanki tüm erdemler
Bu ilk ve son nasibimdi
Ucu bucağı yoktu gençliğimin
Kanatlarım hep ilk provasındaydı uçuşumun
Fır dolanırdım hep
Ölümün uğramadığı kuzey rüzgarında
Bilemezdim
Karanlığın göğsümü çepeçevre saracağını
Gölgeli gözleri ile



Hayat hileli bir zarmış meğer
Tekrardan başlaması için zamanın
İyiler ve kötüler..
İşte ben böyle büyüdüm
Her şeyin zıtıyla var olduğu bir döngüymüş hayat



Sözcüklerin gücüne inanırdım
Ölüleri topraktan çıkaran sözcükler
Bütün ruhuyla, dudakları ve bütün iskeletiyle
Dünyayı değiştiren sözcükler
Oysa hayat bir kara bulut gibi çöktü gençliğime
İnandıklarım ve bildiklerim bir masal kitabına dönüştü
Meğer düşler, gerçeklerden de acıymış



Gençliğime bilet kesmeliyim
Hayatın en ön koltuğundan
Konuşurdum o zaman
Nazlıca
Ve yiğitçe de susardım


Anımsayamam geçtiğim yolları
Doğrusu, gücüm de yok aslında hiçbir şeyi unutmaya
Oysa ben bu paradoksun kurbanı olmak için çok gençtim

04 Mayıs 2021 28 şiiri var.
Beğenenler (6)
Yorumlar