Unuttuklarımız Var

Ben en iyisi şiirimi yazayım.

Futbol bana göre değil.

Beşiktaş'ım son iki sezondur hazin zaten.

Beşiktaş'ı üzdüler Süleyman başkan.

Geçen, yıl dönümünü hatırladım da.

Ağladım...

Babama benzetirdim ben hep seni.

Şu aralar da çok duygusallaştım.

İstediğine ulaşamayınca ağlayan çocuklar gibiyim.

Seni hep istedim.

Biliyorsun işte, yoksa niye ağlayayım ki durduk yere?


Ağlamak ta güzel bir duygu sevgilim.

Bence en az duygu kadar o da güzeldir.

Duygu kimse onu hiç tanıylmıyoruz bile...

Beşiktaş yenilince beraber ağlayalım mı?

İsterim ki, yeryüzü bir günlüğüne ağlasın.

Herkes...

Sevmenin yalanı var çünkü.

Ağlamanın yok...


Ve kredi kartları toplansın artık bu terazi dengesiz.

2+2= hep 4 değil ki sevgilim, matematik yalan.

İnsanlar aç...

Bankalar zekat veriyor artık para birimi ise de fâiz.

İki gözlü bir oda için ipotek altına almadığımız bir yer varsa, o da vallahi yüreğimiz.

Ne söz kaldı ne de nâmus...


Bir günde bankalar ağlasın be sevgilim.

Halk gülsün...

Vallahi türkler Amerikayı tokatlar da.

İşte, kendi kendimizi parçalıyoruz...

Ah dedelerimiz şuan Osmanlı gibi olacaktı ki, Trupm'a "Al sana bi tokat."

Hop, dolar 50 kuruş...

Ama tik tok kullanıyor işte şimdiki dedelerimiz.

"Kahrol düşman, al sana bombe."


Esasında sert çınarlara kafa tutan çınarları çürüttük biz.

Yani biz bizi...

Bir nesli öldürdük seninle sevgilim.

Ve nesnel olarakta kabul ettik.

Unutmak adına ne varsa, Orhun abidelerini, Çin seddini aştık.

Sen ve unutmak dünyanın 9. Harikası be sevgilim.

Belki ondandır unutamadım seni...


Neyse tütün sardırma bana şimdi.

Gecenin iki buçuğu. Uyusana...

Bak aramızda kalsın ama şiirlerin ortasına böyle hop diye atlama sevgili.

Sana değil ki bu, halka çıkar bu şiirin sonu.

Sen tahtını kurdun zaten.

Bırak müttefiğim halk olsun.

Kavgamız olursa, Beşiktaş, şiir olsun.

Ama en büyük anlaşmamız hak olsun.

Halkla olsun, hak'a olsun...


Unutmak mâvidir.

Acının rengi siyahtır be sevgilim.

Oysa hepimiz biraz mâviye âşığız...

Haklıyız...

Kimi zaman gözlerimize yenilmişliğimiz doğrudur.

Bir çirkini bir güzele terk edişimiz tendeyse, o zaman bu aşk nerde?

Ya asıl körlük kalpteyse...


Şiirler yazıyoruz hepimiz.

Hemen herşeye kapılıyoruz.

Ve kalıplaştırıyoruz...

Sevda bir put yahut bir harita, bir formül.

("Formül" demişken... Unutkanlık ya mevzu, baya bir düşündüm de kelimeyi gelmedi akılıma bir türlü meret.

Tâ liseye, matematik dersine, trigonometriye falan gitti kafam.

Neyse mizah olsun diye anlatıyorum burayı, virgül koydum da şiire.

Komiğime gitti ondan yan kayıt olarak geçmek istedim.

Yanımda ki arkadaşla seferberlik olduk kelimeyi hatırlaya bilmek için...)


Velhâsıl toparlarsam, mevzu unutmak ya.

Çok şeyi unuttuk. Unuttuğumuzu da unuttuk da.

Ah, bu "Da" lar...

Dağlar var ya...

Hiç bitmezler...

Onları da unuturuz bir gün.

Diyeceğim o ki çocuk, çoğu şeyi unuttuk.

Aşka girmeyelim hiç şimdi.

Bırak biraz hatırlamak için bir şeyler yapın.

Ne bileyim, kendinize sürekli sorular sorun.

Müzik dinleyin, yalnız kalın, kitap okuyun, düşünün, ağlayın...

Kendinizi tanıyın artık. Unutmayın, insanlar insanları unutur, insanlığı değil.

Hatırlayın bu şiiri.

Çünkü bu şiirde ağlamak var, hatırlamak var, halk var, insanlık var...

Bu şiirde unuttuklarımız var...

Unuttuklarımız!

21 Ağustos 2019 85 şiiri var.
Beğenenler (1)
Yorumlar (2)
  • 13 ay önce

    şiir çok güzel de az özenle imla hataları olmasa da harcanmasa diyorum şair :))